6 april 2016
Straffe koffie
Het lijden en de dood van Jezus zijn minstens ‘straf’ te noemen. We kunnen er na tweeduizend jaar nog niet goed aan uit dat God zijn veelgeliefde Zoon heeft laten lijden en sterven. En toch, is het God wel die daar voor gezorgd heeft? Is het God zelf niet veeleer die slachtoffer is geworden van menselijk verraad en onvermogen om lief te hebben door en door? Het volstaat om een blik te werpen op ons eigen leven, samenleven en wat er allemaal gebeurt aan onschuldig lijden en zinloze dood om te zien dat wij zelf hierin vaak de hand hebben. God heeft ons geschapen uit liefde en met het vermogen om lief te hebben. Hij heeft in heel de heilsgeschiedenis met zijn volk getoond wat dat liefhebben betekent voor Hem. In Jezus, zijn Zoon heeft Hij het nog het meest duidelijk gemaakt wat liefhebben tot het uiterste toe betekent. Inderdaad het kruis… maar ook de verrijzenis.
Het duurt een hele tijd alvorens de leerlingen van toen – en die van nu – zien wat kruis en verrijzenis betekenen in Gods ogen en wat de nieuwe realiteit van eeuwig leven en liefde sterker dan de dood voor henzelf betekent. Het duurt lang en de liturgie neemt die duur over door vijftig dagen lang de vreugde van Pasen uit te vieren. Het is namelijk straffe koffie die nieuwe werkelijkheid en straffe koffie vraagt ook tijd om door te lopen. Om het beeld even te laten spreken: wie koffie zet heeft water nodig, gemalen koffiebonen, een filter en in om de koffie in op te vangen. Wie daarmee bezig is, stelt vast dat het water dat door de koffiebonen gaat, de kleur van de bonen krijgt. Wie graag straffe koffie heeft, doet er meer bonen bij en ziet dat de kleur nog intenser wordt. Hoe meer gemalen bonen in de filter, hoe langer het duurt eer de koffie klaar is. Het vraagt tijd om van kleurloos, smaakloos en geurloos water te komen tot diepbruine, geurige koffie.
Het geloof in de gekruisigde Christus die de verrezen Heer is, dringt ook traag door bij de leerlingen. Ze komen ook van ver. Judas heeft het helemaal opgegeven, Petrus moet van ‘Ik ken die man niet’ komen tot ‘Gij weet dat ik U liefheb’. De andere leerlingen moeten ook van ver komen, van het zich wegsteken voor wat er op Golgotha gebeurd is tot geloofsverkondigers zijn. Lange wegen die tijd vragen, zoals straffe koffie tijd vraagt! Maar ze krijgen de tijd en nog wel van Jezus die telkens opnieuw verschijnt als de verrezen Heer, de gekruisigde die leeft. De leerlingen worden opnieuw geroepen en gezonden door Hem, nu helemaal en voorgoed, doordrongen van de smaak van Jezus de Christus en niet langer als bange leerlingen.
Wij krijgen vijftig dagen de tijd. In de liturgie komt de verrezen Heer ook ons tegemoet, groet Hij ons, toont Hij zich, spreekt Hij tot ons en breekt het brood. Precies zoals daarvoor, alleen heerlijker nu. En we worden er zelf ook heerlijker van. Minder cynisch, twijfelende toehoorders en meer leerlingen die de Meester volgen en navolgen. Laten wij die weg verder gaan en groeien in geloof dat niet alleen Christus verrezen is, maar wij met Hem. Verrijzenismensen, paasmensen zijn we en daar heeft de wereld nood aan. Kijk maar om je heen en wees te midden van grauwheid een paasbloem!