4 oktober 2017
De zondag vieren (4)
Na de ‘dankbaarheid’ waarvoor we vorige week pistes aanreikten om de zondag te vieren, beschouwen we deze week het aspect van de ‘familie’.
Traditioneel is de zondag ook een familiedag. Een dag dat we ‘thuis’ zijn, mekaar ontmoeten, tijd maken voor het gezin en familie bezoeken. Traditioneel verlopen die ontmoetingen in gezin en familie ook feestelijker op zondag. Met een ontbijt dat wat uitgebreider is, een maaltijd die wat feestelijker is en waarvoor we meer moeite doen dan wat het hectische weekritme toelaat. Het mag allemaal ‘wat meer zijn’. Dat merken we bij de bakker op zondagmorgen! Naast de broodjes ook koffiekoeken, een taart… Je ziet grootouders ‘pateekes’ en taarten voorzien voor de familie die op bezoek komt. Het hoort bij de gastvrijheid, ook die van het hart. De familiebezoeken worden voorbereid. Niet alleen bij de bakker, ook in het hart. Het verlangen om elkaar op zondag te zien is groot, de deuren staan open, de tafel is gedekt, we zijn verwacht. Die voorbereiding gebeurt op een hartelijke manier. Er wordt rekening gehouden met voorkeuren en smaken, er worden voorzieningen getroffen, de rommel is aan de kant, de kamer gepoetst… we zijn welkom. De familiebijeenkomsten zijn rituelen en die vragen inzet en zorg, maar ook respect.
Er is nog een familiebijeenkomst op zondag, een heel bijzondere waarop we ook van harte worden uitgenodigd: de ontmoeting met de Heer in de gemeenschap van de broeders en zusters. In ons doopsel zijn wij aangenomen als Gods veelgeliefde kinderen en werden wij aan elkaar geschonken als broeders en zusters. In de eucharistieviering wordt die familieband duidelijk. Wij worden door de Heer uitgenodigd, zijn stem klinkt door in het luiden van de kerkklokken: ‘Kom!’. Wij worden verwelkomd in zijn huis dat versierd is met bloemen, dat proper is, dat feestelijk is. Hij nodigt ons uit in de ‘goede plaatst’. Hij spreekt tot ons zijn woord van liefde, Hij verheugt zich in ons. Wij beantwoorden zijn gastvrijheid door onze aanwezigheid en door ons te bekennen als zijn veelgeliefde kinderen, als broeders en zusters van elkaar. Wij maken met doopwater een kruisteken als wij zijn huis binnengaan waarmee wij belijden wie wij zijn: familie! We begroeten elkaar vriendelijke en voegen onze stemmen samen in een vreugdevolle zang die uitdrukking geeft aan onze dankbaarheid en ons verlangen om familie te zijn.
Wij beantwoorden Gods gastvrijheid in gebed, in smekingen, in dienstbaarheid aan Hem en aan elkaar. Onze familieband wordt versterkt door de genade die wij ontvangen, door het gebed en door de solidariteit die wij met al onze broeders en zusters betonen wanneer wij delen met elkaar. De hele viering door belijden wij onze identiteit en onze verbondenheid. De collecte is een belijdenis van onze band met onze broeders en zusters, onze familie in nood. Het hoogtepunt van de gastvrije ontmoeting is de communie waarin wij Jezus de Christus ontvangen in zijn lichaam om samen steeds meer dat lichaam van Christus, de Kerk, zijn familie te worden.
Het is een feestelijke ontmoeting met woorden van waarheid, liefde, verbondenheid, troost, vergiffenis, belofte en trouw. Maar ook van daden die deze genade uitdrukken. Wij blijven niet ver weg van elkaar, opgesloten in ons eigen wereldje met zijn zorgen en vreugden. Neen, wij delen met elkaar van ganser harte. ‘Ik belijd voor de almachtige God en voor u allen… daarom bid ik…broeders en zusters voor mij te bidden tot de Heer onze God’, ‘Moge de Heer dit offer uit uw handen ontvangen tot welzijn van ons en van heel zijn heilige Kerk’, in de voorbede bidden wij voor de noden van de Kerk en de wereld en voor de noden van onze plaatselijke gemeenschap. Wij bidden het gebed des Heren dat ons met God en met elkaar verbindt. Wij wensen de vrede van Christus aan elkaar. We gaan samen op naar het altaar van de Heer om zijn gave te ontvangen. We worden gezonden als één familie om wat we vierend hebben ontvangen, beleden, verkondigd, met elkaar te delen. Wat een familiebijeenkomst