Oktober is niet alleen de rozenkransmaand omdat we dit feest van Maria vieren op 7 oktober, het is ook missiemaand. De maand waarin we ons laten uitdagen om onze missie, onze zending op te nemen. Traditiegetrouw kijken we dan naar de missionarissen. Zoals zo vaak, kijken we naar anderen als het eigenlijk een opdracht voor onszelf is! Als de Heer ons oproept om te bidden, kijken we naar de bidders; als Hij ons vraagt om voor de armen te zorgen, kijken we naar Welzijnszorg en Broederlijk Delen en naar de voedselbanken; als Hij ons vraagt om voor de zieken te zorgen, kijken we naar de ziekenzorgers; als Hij ons vraagt om zijn evangelie te verkondigen overal ter wereld, kijken we naar de missionarissen…

We kijken naar anderen, soms om onszelf buiten schot te houden; we kijken naar anderen om hen te steunen in de zending die zij opnemen en zo engageren wij ons toch nog.

Naar de missionarissen kijken, daar zijn we goed in. We hadden er een overvloed van. Uit ons kleine landje vertrokken velen naar de zogenaamde missies om het evangelie te verkondigen, mensen te laten delen in de rijkdom van het evangelie, Gods Rijk te tonen in woord en in daad. Heerlijke mensen die het woord van God hoorden en zich ervoor in beweging zetten! Iedere gemeenschap had wel één of meerdere missionarissen op wie ze fier konden zijn en die mochten rekenen op gulle steun en gebed. De missionarissen zijn echter schaars geworden, de noden ter plaatse anders. Ons beeld van de missie is geëvolueerd. Toch was het sterk om op de missie in landen ver weg, in samenlevingen zo anders dan de onze, om het ‘vreemde’ een bekend gezicht te kunnen geven door de missionaris ‘van bij ons’.